Klik hierboven voor Audio verhaal
Kokmeeuwen waren ooit zo algemeen dat zelfs vogelkijkers er nauwelijks naar omkeken.
De soort heeft echter rake klappen gekregen en de populatie is flink afgenomen. Vogelgriep was recent een nieuwe tegenslag.
Kokmeeuwen en de bloeiende Lamsoor Zwinschorre lijken een heel vanzelfsprekende combinatie in de zomer, maar de voorbije jaren is dat onverwacht minder evident geworden.
Hopelijk breken er weer betere tijden aan voor deze mooie meeuwtjes.
Black‑headed Gulls were once so common that even birdwatchers barely paid attention to them.
But the species has suffered heavy losses, and the population has declined sharply.
Avian influenza dealt another blow in recent years.
Avian influenza dealt another blow in recent years.
Black‑headed Gulls among the blooming Sea Lavender of the Zwinschorre once seemed a given in summer, but recently that image has become far less certain.
Hopefully, better times lie ahead for these charming little gulls.
-----------------------------------------------------
AUDIO TEKST
Een meeuw zat op de balustrade van de pier. De wind in zijn veren. De zee voor zich. Hij dacht na over de dood.
Ja, zelfs een meeuw heeft op een bepaald moment vragen.
Wat blijft er van een leven over wanneer de wind is gaan liggen? Een paar witte veren? Een vage afdruk in het zand? Een half opgegeten pak frieten? Hij hoopte van niet. Hij hoopte dat hij niet enkel herinnerd zou worden als een luidruchtige, schaamteloos opportunistische vogel.
Hoewel die beschrijving, eerlijk is eerlijk, niet helemaal onjuist was.
Hij had geschreeuwd en gestolen.
Hij had gevochten om korstjes brood alsof het om staatsgeheimen ging. Hij had boven terrassen gehangen met de vastberadenheid van een belastingcontroleur.
Maar hij had ook toeristen verwelkomd, zodat ze de zee al konden horen voor ze haar konden zien.
Hij had peuters met open mond naar de lucht doen wijzen en enthousiast "kijk, mama!" laten roepen.
Hij had wandelaars gezelschap gehouden die dachten dat ze alleen waren.
Hij had zijn partner afgelost op het nest, zodat zij even haar vleugels kon strekken.
Hij had de laatste vis van de dag gedeeld met haar en met hun jongen, die met open snaveltjes op hem zaten te wachten.
En wanneer de dag zou komen dat hij niet meer naar dat nest terugkeerde, wanneer hij niet langer op de wind dreef, maar ergens stil in het water lag, dan hoopte hij op een waardig afscheid.
Hij hoopte dat iemand hem zou vinden en zou zeggen: "Wat jammer dat hij stil is." Dat iemand hem uit het water zou tillen Het zout uit zijn vleugels zou wassen. Zijn veren zorgvuldig zou schikken en hem zachtjes tussen de bloemen zou leggen.
Maar bovenal hoopte hij op een naam.
Het was niet gebruikelijk voor meeuwen om een naam te hebben.
Maar hij had mensen elkaar bij naam horen noemen. Hij had het altijd wonderlijk gevonden, dat iemand de moeite neemt om je te onderscheiden van alle anderen. Dat je niet meer "een luidruchtige, friet-stelende meeuw" bent, maar iemand.
Onvervangbaar. Herkenbaar. Erkenbaar. En als hij dan mocht kiezen …
Dan wist hij al welke naam hij het liefste kreeg: Charles.
-----------------------------------------------------
-----------------------------------------------------
Wens je meer info, ben je geïnteresseerd in dit werk?
Laat dan hier je naam en email adres achter,
we contacteren je zo snel mogelijk.
Laat dan hier je naam en email adres achter,
we contacteren je zo snel mogelijk.
Dibond - 90x60 cm / Alu Black Frame / Limited edition / Met certificaat
Andere formaten/dragers mogelijk - contacteer de artist hieronder
----------------------------------------------------------------------------------
Andere formaten/dragers mogelijk - contacteer de artist hieronder
----------------------------------------------------------------------------------
Thank you!