300€
20x30 cm / Black Alu Frame
20x30 cm / Black Alu Frame
Full moon 2024 - 01 - 25 - 18 - 54 - 43
Wist u dat een volle maan slechts één seconde duurt?
Ik bedoel: het exacte moment waarop de maan écht honderd procent vol is.
Die perfectie duurt precies één seconde.
Ik bedoel: het exacte moment waarop de maan écht honderd procent vol is.
Die perfectie duurt precies één seconde.
De seconde daarvoor en de seconde erna is de maan slechts 99,999 procent vol.
Het verschil is met het blote oog natuurlijk niet waarneembaar. Zelfs met de scherpste telescoop niet.
Waarom begin ik er dan over?
Waarom begin ik er dan over?
Omdat in die ene seconde iets gebeurt.
In die ene seconde schijnt de maan niet echt.
Ze legt zich neer over de Sint-Jansbegraafplaats te Kortrijk.
Ze legt zich neer over de Sint-Jansbegraafplaats te Kortrijk.
De lucht ruikt naar natte aarde en naar bladeren die hun kleur al hebben opgegeven.
Naar ijzer van oude hekjes. Naar bloemen die gisteren werden gebracht en bloemen die gisteren hadden moeten zijn weg gebracht.
In het maanlicht krijgt alles een randje zilver. De kruisen, de grafstenen, de bomen,...
En daar in het midden van dat zilverlicht, verschijnt een zwaan. Ze landt niet. Ze ritselt niet. Ze verschijnt. Zoals een gedachte plots verschijnt, wanneer je dacht dat je nergens aan dacht.
De zwaan wacht.
Rondom haar, vervaagt de naad tussen wat wij begrijpen en wat wij vermoeden.
De zwaan strekt haar hals. Niet chargerend. Niet intimiderend. Inviterend.
Gewoon: kom maar.
En dan — heel zacht, bijna onzichtbaar — schrijden zielen naar haar toe.
Zielen van pas gestorven Kortrijkzanen.
Soms aarzelend.
Nog één keer omkijkend naar de wereld die ze achterlaten.
Naar een stoel die nog warm is.
Naar een bril die op tafel ligt.
Naar een onafgewerkte zin.
Nog één keer omkijkend naar de wereld die ze achterlaten.
Naar een stoel die nog warm is.
Naar een bril die op tafel ligt.
Naar een onafgewerkte zin.
Soms opgelucht.
Omdat ze al lang verlangden naar de wereld waar ze naartoe gaan.
Omdat ze al lang verlangden naar de wereld waar ze naartoe gaan.
Tir na nÓg.
Het land waar geen rug meer kromt en geen knie meer kraakt.
Waar geen trap te steil is, geen adem te kort en waar namen altijd meteen terugkomen.
Eeuwige jeugd.
Ze stappen niet, die zielen. Ze vliegen niet. Ze herinneren zich vooruit.
En wanneer de overtocht voltooid is
en de laatste ziel de overkant heeft bereikt,
keert de zwaan terug.
en de laatste ziel de overkant heeft bereikt,
keert de zwaan terug.
Alleen.
Altijd alleen.
Ze landt opnieuw onder de maan.
Op de begraafplaats die doet alsof ze niets gezien heeft.
Op de begraafplaats die doet alsof ze niets gezien heeft.
De kruisen blijven recht.
De stenen blijven professioneel zwijgen.
De bomen kraken niet.
De stenen blijven professioneel zwijgen.
De bomen kraken niet.
En de zwaan wordt weer wat ze altijd was:
een wit omhulsel.
een wit omhulsel.
Stil.
Onbeweeglijk.
Haar taak is volbracht.
En net voor de seconde voorbij is —
net voor de maan weer 99,999 procent vol wordt —
net voor de maan weer 99,999 procent vol wordt —
horen we een klik.
Een fotograaf.